Maginoo pero medyo bastos

Posts tagged “pinoy sex scandal

Procopio’s Got Talent – Chapter 1 – Battle of Sanuva Beach

Chug, chug, chug.

A sprinkle of gleaming light passes through a small opening in the front of what it seems is a horse-drawn carriage of some sort.

“Wake up, Boss,” says the man who appears to be controlling the wobbly carriage from inside.

This carriage is nothing but a pitiful contraption made out of old wood panels and chips bound together by ropes made from dried vines. Dust covers its tops, sand covers its body and mud covers its wheels. It is big enough to carry a few people without breaking itself into pieces but small enough to be pulled by a farm horse.

From the small horizontal opening in front of the carriage, the man controlling the carriage sees the infamous Gregory the Great of the Far North and the Army of Ten Thousand standing side by side across the entire beach. Gregory the Great of the Far North and the Army of Ten Thousand is notorious for launching successful massive campaigns from the Far North up to the Middle Lands using their sheer strength in numbers. The flaming spears that the soldiers are carrying are more than enough to ambush a mid-size kingdom and burn it down to the ground. Their combat strategies are the most advanced in this era. Their group sword-fighting skills cannot be matched even by the greatest swordsmen of the Far East.

As the carriage halts to a full stop, Gregory the Great of the Far North and the Army of Ten Thousand stand dumbfounded by its ridiculous looks. Obviously, this is not what they have in mind to fight with when they intended a monumental Battle of Sanuva Beach.

Suddenly, the carriage’s rear falls down hard on the beach. Dust and sand envelopes the entire carriage to the astonishment of the rigid soldiers. A brown leather cowboy boots emerges from the cloud and lands softly on the fallen carriage’s rear.

The Valiant Cowboy walks slowly right in front of the hefty Gregory the Great as the ruler’s lieutenant on his right whispers something to him. Tension builds up as the continued silence surrounds the whole beach. The soldiers hold their weapons tighter while their feet boroughs deeper into the sand signaling their readiness to fight any second.

Without any warning, the Valiant Cowboy throws up his cowboy hat onto the air.

And then he raps straight on Gregory the Great’s face;

“From the Far North, comes this big Fatso,
Only to be beaten by this handsome loco.
I say, you just surrender and go back to yo’ mama,
Before I crush you down like a Black Mamba!”

In all of Gregory the Great’s might he answers back;

“Go back to your cave, you little brat.
Eat, stink and die like a filthy rat.
Beggars like you are no match for me,
The end of my sword is the last thing you’ll see.”

A great uproar erupts from the Army of Ten Thousand. They are not expecting this kind of “battle” but they are delighted by the striking wit of their leader.

The Valiant Cowboy smirks a little and then raps again;

“How will you beat me with all your body fats?
I’ll just outrun you until your crying stops.
With me are the best fighters from the four corners of the planet,
Are we gonna rap forever? I say, let’s go down with it!”

Gregory the Great laughs hard for a second and then stares at the cowboy with his piercing eyes throwing;

“For God’s sake, you brought three kids and a driver.
Go back to your King; tell him I need someone better.
Behind me is the Army of Ten Thousand ready to kill,
Another thing, tell your King to write his last will!”

The Army of Ten Thousand breaks into a huge laughter for a couple of minutes.

Then a gust of warm wind besieges the ranks of the Army of Ten Thousand.

The soldier’s laughter stops. Another gust of wind passes again, only this time, ten times stronger.

On the third wave, the entire army covers their eyes as the wind carries with it insurmountable force and innumerous amount of sand. Gregory the Great and his lieutenant are forced to back up and take cover behind some soldiers. As they are backing up, they can’t help but notice a small silhouette standing behind the cloud of sand.

A pair of raging eyes manifests behind the sandstorm. Its fiery stare shows the apparent disgust from the words thrown by Gregory the Great a while ago. Interestingly, this pair of bright eyes belongs to a little girl a few steps on the right rear of the Valiant Cowboy. Her little body discharges the burning wind towards the Army of Ten Thousand. As the little girl’s fury grows stronger, the wind turns hotter and blows even harder. The Army of Ten Thousand is pushed back more and more as they struggle to keep sight of what is going on.

Poof!

The scorching wind stops abruptly and the cloud of sand settles down slowly. The little girl has now transformed into an Amazonian warrior to the horror of the Army of Ten Thousand.

Bam!

A lightning strikes a Sycamore tree a few meters away on the shore.

Everyone is surprised as the clear sky does not hold any dark clouds. Fear wraps the Army of Ten Thousand as they see multiple tiny sparks of light shooting out of the body of a little boy a few steps on the right of the Amazonian. From the looks of it, this boy is the uncanny source of the lightning.

Poof!

In a split second, he turns into a man in his thirties wearing a stylish gray suit. He pulls a pack of cigarettes from his left pocket and slowly puts one cigarette between his lips. While his right hand is eagerly searching for a lighter, the end of the cigarette in his mouth flickers unexpectedly. He gives an annoyed stare at the Amazonian as he puffs a few smoke.

Some of the soldiers at the back of the battalion are starting to squander away terrified as they are not prepared to encounter such opponents of a rare kind, age and fashion sense. The Valiant Cowboy delights in this sight and poses a mocking smile. He then turns towards his left and looks at a fat kid eating a large chunk of bread.

The fat kid hurriedly stuffs the chunk of bread in his mouth and proceeds to make a fighting stance. His eyebrows meet robustly as he concentrates on transforming himself, too. The ground starts to tremble. More and more soldiers are running away fearing for their lives.

Poof!

Nothing happens.

The fat kid is shocked. He continues his concentration.

Poof!

Nothing happens again.

The frightened soldiers at the back are now slowly returning. The hilarious sight of the struggling fat kid brings back their confidence and fearlessness.

“Charge!” cries Gregory the Great.

In an instant, the Army of Ten Thousand rushes to the Valiant Cowboy’s group. The group stands firm and unshaken.

Poof!

The fat kid turns into a dark-skinned Allied Forces soldier from the Desert Storm. He points his Gatling gun towards the raging Army of Ten Thousand. As he was about to squeeze the trigger, a bazooka shoots off a few meters from his back sending several soldiers flying off the ground.

The Valiant Cowboy group looks behind them and sees their driver carrying a bazooka on his right shoulder. On his side sits a large army bag full of modern-age weapons and ammunitions.

The Allied Forces soldier attacks on the left using his Gatling gun.

The Amazonian burns the middle in a giant wild fire tornado.

The Man in the Gray Suit electrifies the soldiers on the right.

The Driver blasts his weapons on the soldiers at the back.

The Valiant Cowboy looks at his watch.

More and more soldiers are dropping and piling on the shores of Sanuva Beach as the clear mismatch in prowess favors the Valiant Cowboy group. In a couple of minutes, the entire Army of Ten Thousand lays flat on the ground devastated by the group’s supremacy.

Gregory the Great stands astonished by the turn of events. He cannot even move a finger.

The Valiant Cowboy walks slowly in front of Gregory the Great and carefully draws a Samurai sword from his back. He is about to chop the infamous ruler’s head when he says;

“I’m a cowboy! What the hell am I doing with a Samurai sword?”

The Valiant Cowboy pauses.

“Choco!”

The Valiant Cowboy hears a woman calling from a distance.

“Choco!”

The Valiant Cowboy hears the familiar voice again.

All of a sudden, the entire scene from the Battle of Sanuva Beach turns into dull rows of gray office cubicles filled with desktop computers, tons of papers and busy white-collar workers.


Commission on Erections


November 1 Love Affair (Part 6)

Undas 1996.

BLAG!

Isang matinding kalabog ang gumising sa akin. Dahan-dahan akong bumangon at kinapa kung mayroon mang sumasakit sa aking katawan. Mabuti na lang at hindi masyadong mataas ang aking kama kung kaya’t hindi ako masyadong napuruhan sa aking pagkakalaglag.

Nakapagtatakang tahimik na tahimik ang buong paligid at wala man lang kahit na isang imik ang aking narinig pagkatapos ng aking pagkakahulog. Nang magtungo ako sa aming kusina ay saka ko napagtanto ang bilin ni ina na sila’y maagang magpupuntahan sa sementeryo dahil sa pakiusap ng isang kaibigan.

At dahil sa alas-dose na ako nagising, ang natirang almusal ay pinagtiyagaan ko nang kainin bilang pananghalian. Isang malamig at matigas na bangkay na nang abutan ako ang pan de sal. Kahit sinong babae ay hindi na matutuwang kainin ang itlog at hotdog. Tanging bacon na lamang ang makapagpapaligaya ng aking umaga, ngunit maging ito ay wala na. Mabuti na lang at mayroong mainit na tsokolateng makapagpapainit ng aking kumakalam na sikmura.

“Yaya, pengeng hot chocolate,” ang aking sambit.

Sandali lang, wala nga pala akong yaya.

Nabubusog ang aking tiyan at isipan sa pagpapanggap na ako’y isang bilyonaryo habang gumuguhit sa aking lalamunan ang malinis na tubig na nagkukunwaring white wine. Marahan kong hinihiwa ng maliliit ang imported frankfurters at pinipilas-pilas ang amoy mantikilyang croissant. Sumasabay sa aking pagkain ang mga maliliit na ibong nagsisipag-awitan sa labas ng aking kadidilig pa lang na hardin nang biglang nagring ang telepono.

“Iniwan-iwan n’yo tapos ako uutusan n’yo!”

Iyan ang nasabi ko sa sarili ko pagkaraang maibaba ang telepono. Tumawag ang aking ina upang sabihing ihabol ko sa sementeryo ang mga iba pang kandilang naiwan sa may tarangkahan.

Animo’y may mga kadena ang aking mga paa sa bigat nitong dalhin patungong sementeryo. Hindi nakatulong palamigin ang aking ulo ng paliligo ng walang shampoo. Binalak ko pa sanang bumili sa aking suking tindahan ngunit wala akong balak ibilad ang aking basang-basang sexy body na natatakpan lamang ng tuwalyang puti. Baka hindi makapagpigil ang mga kababaihan sa aming lugar at tuluyan na akong hindi makabalik ng buhay.

Habang inis na naglalakad patungo sa aming puntod ay napatingin ako sa isang kakaibang tanawin. Naroroon pa rin ang kanyang simple at matamis na ngiti kasabay ng kislap ng kanyang nangungusap na mga mata. Tumindig ang aking mga balahibo ng makitang ito’y larawan lamang pala. Ang kanyang matamis na ngiti ay nasusuklian ng hinagpis ng kanyang mga kaanak. Habang ang kislap ng kanyang mga mata ay napalitan ng kislap mula sa naglalarong apoy ng dalawang kandila.

Sadyang mapaglaro ang tadhana. Ang dating inaasam-asam na pangalan ngayo’y alam ko na. Nakakatuwang isipin na sa aking paghahangad na makilala siya ay hindi lamang ang petsa ng kanyang kapanganakan ang aking nalaman kung hindi pati na rin ang petsa ng kanyang kamatayan.

Nalungkot ako at nanghinayang para sa isang taong hindi ko kamag-anak o kakilala man lamang.

Nawala na ang dahilan ng kilig tuwing ang Undas ay nagdaraan.

Masarap alalahanin ang mga araw ng aking ligaw-tingin.

Ang aking sumisibol na pag-ibig, hindi ko nakuhang pagyamanin.

 

Sandali lang, nasaan na nga pala si Veronica?

 

WAKAS.


November 1 Love Affair (Part 5)

“Maaa…las!” ang nasambit ko habang nagbabalasa ng baraha. Ika-sampung sunod na pagkatalo ko na ito sa Pusoy. Medyo tinatamaan na ako sa alak na kanina pa namin iniinom. Biglang tumayo si Tonio at nagpunta ng banyo.

Tumayo na rin ako upang ihatid si Veronica pabalik sa kanilang puntod at nang tuluyan nang mawala ang dahilan ng kamalasan ko. Maghahating-gabi na kung kaya’t babalik na siya sa kanyang tunay na anyong palakang kokak.

“Ang lamig naman,” ang sambit ni Veronica habang naglalakad kami sa madilim na sementeryong naiilawan lamang ng mga iilang poste ng ilaw at mga nagkikislapang kandila.

“Mag-ingat ka, tatanga-tanga ka pa naman,” ang sabi ko sa kanya dahil alam kong may pagkabulag ang papansin na ito.

“Wow! Concerned! How sweeeet,” ang pang-aasar na sagot niya sa akin.

“Asa pa,” ang ganti ko sa kanya.

Ilang hakbang lang ang nakalilipas nang biglang matalisod ang tatanga-tangang si Veronica. Masuwerte siya at nahawakan ko siya at hindi napasubsob ang kaniyang mukha sa lupa. Malas ko lang at nasalo ko siya sa may parteng dibdib dahil sa paharap ang kanyang pagkatumba.

“Thanks! You’re my hero,” ang malanding sabi ni Veronica na para bang walang nangyari.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kanya. Inisip ko muna kung dapat ba akong humingi ng paumanhin dahil sa hindi sinasadyang pangyayaring ito o pabayaan na lamang ang lahat na para bang walang nangyari gaya ng ginawa ni Veronica.

Sa sumunod na mga minuto ay tahimik lang kaming naglakad hanggang makaabot sa kanilang puntod.

“Siya na ba ang boyfriend mo, anak?” ang pambungad na bati ng kanyang ina sa aming pagdating.

“Asa pa siya,” ang sagot ni Veronica sa kanyang ina.

Kamukhang-kamukha ni Veronica ang kanyang ina. Halos parehas lang sila ng taas at timbang. Humigit-kumulang limang talampakan at limang pulgada ang dalawa. Maaaring nasa mga limampung kilo ang kanilang timbang. Parehas maikli at maitim ang kanilang buhok. At dahil Tsinoy sila, parehas singkit ang kanilang mga mata. Hindi masyadong matangos ang kanilang ilong. Maninipis ang kanilang mga labi. Matatambok ang kanilang mga pisngi. Medyo maputla ang kanilang kutis. Nakakatawang pagmasdan dahil mukhang pinagbiyak na bunga ang dalawa. Mas nakakatawa pa dahil parehas sila ng ugali at pananamit.

“Good evening po,” ang sabi ko sa ina ni Veronica pati na rin sa mga kamag-anak nilang naroroon sa kanilang puntod.

“Sige na, bumalik ka na nga,” ang sabi ni Veronica sa akin na halatang apektado sa pang-aasar ng kaniyang ina.

“Sige po,” ang sabi ko sa ina ni Veronica.

Pagkatapos ay bigla kong sinabihan ng “Bye, babe!” si Veronica sabay biglang talilis. Sinigurado kong maririnig ito ng mga tao sa kanilang puntod. Sa aking pag-alis ay narinig kong naghiyawan ang mga ito at lalong inasar si Veronica.

Abot hanggang tainga ang ngiti ko habang naglalakad pabalik. Masayang-masaya ako sa kalokohan na ginawa ko. Hindi ko makakalimutan ang nakakatawang itsura ng pagmumukha ni Veronica dahil sa magkahalong pagkapahiya at pagka-inis. Siguradong lagot ako kay Veronica pagbalik sa klase.

Lintik lang ang walang ganti.

 

(Itutuloy…)


November 1 Love Affair (Part 4)

Undas 1995.

“Mabuhay! Araw ng mga Patay!”

Iyan ang isa sa mga pambungad na pagbati na hinding-hindi mo makikita sa harap ng mga sementeryo tuwing Undas.

Bagong umaga, bagong ligaya. Hindi kailangang gumising ng maaga at pumasok sa eskwela. At dahil hindi kailangang pumasok sa eskwela, hindi kailangang makita si Mrs. Garcia. Walang eskwela, walang Mrs. Garcia, walang kontrabida! Ang saya saya!

Ngayon ang araw ng katapangan. Upang patunayan ang tigas ng aming pagkalalake, kaming magpipinsan ay magpapalipas ng gabi sa puntod ng aming lolo. Handa na ang aming sandatang alak at baraha panlaban sa antok at pagkabagot. Ngayon magkakasukatan kung sino ang pinakamagaling sa Pusoy at Ungguy-ungguyan.

Sa paglubog ng araw ay nasasabuyan ng kulay kahel ang buong kalangitan. Hindi na magkanda-ugaga ang mga tao sa paglabas sa sementeryo papauwi sa kani-kanilang mga tahanan. Unti-unti nang nagsisilutangan ang mga luntiang damong buong araw na natatakpan. Ang patay-malisyang pagmamasid na ito sa buong kapaligiran ang nagdulot ng panibagong kislap sa aking mga mata.

Sino kaya itong babaeng ubod na ng balingkinitan kaysa sa dati? Humaba na ang kanyang dating maikling buhok. Mapupula na ang kanyang dating mapuputlang mga labi. Mabago man ang lahat ay nananatili pa rin ang kanyang mga mapang-akit na mata. Mga matang nangungusap na sa isang kisapmata ay biglang tumingin sa akin. Parang may dumaloy na kuryente sa aking nilalamig na katawan. Hindi ko napigilang mapangiti na para bang ako’y kinikiliti. Lumundag ang aking puso nang agad ding nagsukli ng matamis na ngiti ang kolehiyala sa kabilang puntod.

Umangat ang aking kaliwang paa nang hindi ko namamalayan. Pagtapak nito sa lupa ay kaagad na sumunod ang kanan. Marahan akong naglalakad na parang lumulutang sa ibabaw ng buwan. Wala akong ibang naririnig kung hindi ang malakas na tibok ng aking puso at ang aking mababaw na paghinga. Wala akong ibang nakikita kung hindi ang kanyang malalalim na mga mata.

“P******! P******!” ang sabi ng kanyang mga labi.

Hindi ko maitatanggi ang kilig na aking nadama nang bigkasin niya ang aking pangalan. Hindi ako makapaniwalang pagkalipas ng tatlong taon ay ilang hakbang na lamang at makikilala ko na rin siya. Nasa gitna ako ng realidad at panaginip nang maramdaman ko ang isang malakas na hampas sa aking likuran.

“Hoy! Kanina pa kita tinatawag ha!”

Si Veronica pala, ang aking kaklaseng walang ibang inatupag kung hindi ang magpapansin sa akin.

“O! Ano na namang problema mo?” ang sabi ko.

“Sa’n ka pupunta? ‘Di ba dun ang puntod n’yo?” aniya.

“Oo nga. Magtatapon lang ako ng basura,” ang palusot na sabi ko sa kanya.

Nakalimutan kong sa sementeryo nga rin pala nagpapalipas ng gabi ang pamilya nila tuwing Undas. At dahil sa nakita na niya ako, sigurado akong hindi na naman niya ako titigilan sa kanyang kakulitan. Nagpanggap akong nagtapon ng basura at pagkadaka’y bumalik na sa aming puntod.

 

(Itutuloy…)